Φανταστείτε ότι είστε Έλληνας οινολόγος στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ότι έχετε μόλις αποφοιτήσει από τη Γαλλία και επιστρέφετε στην πατρίδα σας. Ποια ήταν η οινική ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής; Οι περισσότεροι, πασίγνωστοι σήμερα, Έλληνες οινολόγοι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την τεχνογνωσία που με κόπο απέκτησαν στη Γαλλία για να αναβαθμίσουν το ελληνικό κρασί και να το μετατρέψουν από ένα βιομηχανοποιημένο προϊόν σε σύμβολο κύρους της σύγχρονης γαστρονομίας. Η νέα εποχή απαιτούσε επιλογή ποικιλιών, επιλογή αμπελώνων και ένα εντελώς νέο πρωτόκολλο στην οινοποίηση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ποια ήταν η πιθανότητα ένας από αυτούς τους πρωτοπόρους επαγγελματίες να οραματιστεί να φτιάξει μια σπουδαία «Ρετσίνα»; Το παραδοσιακό ελληνικό κρασί με το άρωμα ρετσινιού πεύκου που σερβιριζόταν στις ταβέρνες; Ποια η πιθανότητα οι εκ Μπορντώ και Βουργουνδίας ορμώμενοι νέοι οινολόγοι να ασχοληθούν με ένα κρασί φθηνό και λαϊκό; Μάλλον μηδενική. Εκτός αν το όνομά τους ήταν… Στέλιος Κεχρής!
Ο Κεχρής είχε όλο το τεχνικό, ακαδημαϊκό και διεθνές υπόβαθρο, όπως οι συνομήλικοί του. Αλλά εκτός από αυτό, είχε και πολλές αναμνήσεις. Είχε εικόνες της Ρετσίνας πριν βιομηχανοποιηθεί. Θυμόταν τον ενθουσιασμό των θαμώνων στην οικογενειακή τους ταβέρνα όταν έφτανε η φρέσκια Ρετσίνα.
Επιπλέον, τα χρόνια που σπούδαζε στη Γαλλία, παρατηρούσε πόσο περήφανοι ήταν οι Γάλλοι για τα παραδοσιακά τους προϊόντα, είτε φαγητό είτε κρασί. Διασφάλιζαν την παράδοσή τους, προσπαθώντας να αναδείξουν τα παραδοσιακά τους προϊόντα και να τα καταστήσουν επίκαιρα. Έτσι εμπνεύστηκε και θέλησε να επαναφέρει τη Ρετσίνα στον χάρτη.
Ακόμα σημαντικότερα όμως, να αποκαταστήσει την κατηγορία και το κύρος της, χαρίζοντας στην ρετσίνα ένα καλό όνομα. Επί της ουσίας ήθελε να ξαναγράψει την ιστορία, καθώς η Ρετσίνα υπήρξε πράγματι στο παρελθόν ένα σεβαστό κρασί, που ορισμένοι κοινωνικοί και ιστορικοί παράγοντες μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τον Εμφύλιο Πόλεμο το έκαναν λιγότερο ελκυστικό.
Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που ο Κεχρής πέτυχε. Η οικογένεια διατηρούσε αποστακτήριο από το 1954 και είχε αναπτύξει εξαγωγική δραστηριότητα από το 1974. Το brand ρετσίνας «Κεχριμπάρι» ξεκίνησε ακόμη νωρίτερα, το 1939, στην παλιά τους οικογενειακή ταβέρνα στη Θεσσαλονίκη. Έτσι, η οικογενειακή επιχείρηση αποτέλεσε στήριγμα στις νέες προσπάθειες του Στέλιου Κεχρή, που αντλούσε επιπλέον έμπνευση από το πέρασμά του από τη Γαλλία. 40 χρόνια αργότερα, η Κεχρής είναι ένα κορυφαίο ελληνικό οινοποιείο με ετήσια παραγωγή περίπου 1,4 εκατομμύρια φιάλες των 750 ml. Τα σταφύλια προέρχονται από περίπου 1100 στρέμματα κυρίως από τη Γουμένισσα Κιλκίς αλλά και από το Αμύνταιο, την Καβάλα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές της Μακεδονίας. Η Κεχρής διαθέτει επίσης έναν ιδιόκτητο αμπελώνα 100 στρεμμάτων στη Γουμένισσα, τον οποίο καλλιεργεί με δικά της μέσα. Οι Γεωπόνοι της Εταιρείας καθοδηγούν όλους τους συνεργαζόμενους αμπελουργούς, οι οποίοι είναι όλοι επαγγελματίες.
Η συντριπτική πλειοψηφία της παραγωγής τους είναι αφιερωμένη στη Ρετσίνα και προσφέρονται τέσσερις διαφορετικές εκφράσεις: η ναυαρχίδα τους «Κεχριμπάρι» από Ροδίτη, ένας υπέροχος ποικιλιακός Ροδίτης από το Αμύνταιο που ονομάζεται «Αφρός», ένα Ασύρτικο παλαιωμένο σε δρύινα βαρέλια από τη Γουμένισσα με το όνομα «Δάκρυ του Πεύκου» και η ρετσίνα «Ρόζα», ένα ροζέ Ξινόμαυρο από τη Γουμένισσα. Το «Κεχριμπάρι», στις πολύ κλασικές φιάλες των 500ml σε σχήμα ρητίνης, προέρχεται από Ροδίτη διαφόρων περιοχών: Αμύνταιο, Γουμένισσα και επιλεγμένους αμπελώνες στη Μακεδονία. Κρασιά όπως ο Αφρός και το Κεχριμπάρι, με τα υπέροχα αρώματα μέντας και βοτάνων, μαζί με τον χαρακτήρα εσπεριδοειδών, την αναζωογονητική οξύτητα και το πολύ ισορροπημένο στόμα, είναι ιδανικά για να συνοδεύσουν κάθε είδους τηγανητούς μεζέδες: θαλασσινά, καλαμάρια, σαρδέλες και πολλά άλλα, λειτουργώντας ως passpartout στο τραπέζι. Είναι κρασιά που μπορούν πραγματικά να μεταφέρουν την εικόνα της Ελλάδας σε ένα ποτήρι.
Εκτός από τη Ρετσίνα, το οινοποιείο Κεχρή παράγει επίσης 350.000 φιάλες αρετσίνωτων κρασιών -δεν τα λες και λίγα! Υπάρχουν δύο οικογένειες κρασιών: ‘Γένεσις’ και ‘Τέταρτη Διάσταση’, καθώς και ένα ποικιλιακό Ξινόμαυρο από τη Γουμένισσα. Το Γένεσις λευκό είναι ένα λευκό χαρμάνι με Sauvignon Blanc από την Καβάλα και Ροδίτη από τη Γουμένισσα, ενώ το Γένεσις ροζέ (Ξινόμαυρο – Gewürztraminer) και το Γένεσις ερυθρό (Ξινόμαυρο – Merlot) προέρχονται και τα δύο από τη Γουμένισσα. Το λευκό Τέταρτη Διάσταση ακολουθεί το κλασικό πια χαρμάνι Ασύρτικο – Sauvignon Blanc και το Τέταρτη Διάσταση ερυθρό είναι ένα χαρμάνι Ξινόμαυρου, Merlot και Cabernet Sauvignon από τη Γουμένισσα. Όλα τα κρασιά είναι τυπικά, ισορροπημένα και ταιριάζουν εξαιρετικά με φαγητό.
Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με τον Στέλιο Κεχρή. Είναι πάντα πολύτιμο και εκπαιδευτικό, αλλά και ταυτόχρονα διασκεδαστικό να ακούς τις ιστορίες του. «Θυμάμαι ότι η Ρετσίνα ήταν ένα εξαιρετικό κρασί πριν βιομηχανοποιηθεί. Εκείνα τα χρόνια η σύγχρονη τεχνολογία δεν ήταν διαθέσιμη, οι συνεχείς παραγωγές με δοκιμές και λάθη έδωσαν στις παλαιότερες γενιές πολύτιμη τεχνογνωσία. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν λευκά σταφύλια διαθέσιμα στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικά Ροδίτης. Επιπλέον, οι πρόγονοί μου κατάγονταν από την Εύβοια και μάλλον από νοσταλγία αποφάσισαν να αγοράζουν μούστο από την Κάρυστο και τη Χαλκίδα στην Εύβοια, καθώς και από τη Σαντορίνη. Σταφύλια χαμηλής απόδοσης υπήρχαν πάντα διαθέσιμα, καθώς βρισκόμασταν στην εποχή πριν την βαριά οινική βιομηχανία.
Ο μούστος ταξίδευε στη Θεσσαλονίκη με μικρά καΐκια, σε ξύλινα βαρέλια. Η θάλασσα κρατούσε τον μούστο δροσερό και, κατά την άφιξη στη Θεσσαλονίκη, ο μούστος είχε ήδη ζυμώσει. Το κρασί, ειδικά τις πρώτες 2 εβδομάδες, ήταν φρέσκο, αρωματικό, υπέροχο!
Αρχικά πουλούσαμε το κρασί στην ταβέρνα μας, αλλά αργότερα και άλλες ταβέρνες μας ζητούσαν ένα ή δύο βαρέλια. Κάποια στιγμή φτάσαμε να πουλάμε 500-600 βαρέλια στη Θεσσαλονίκη. Το θυμάμαι αυτό, καθώς τη δεκαετία του 1960 ήμουν μαθητής Γυμνασίου και ήδη ασχολούμουν με την επιχείρηση. Η αστικοποίηση έκανε τη ζήτηση να ξεπερνά την προσφορά και αυτός ήταν ο κύριος λόγος της πτώσης της ποιότητας. Ευτυχώς, είχα την εμπειρία της καλής Ρετσίνας. Ήξερα ότι δεν έφταιγε η Ρετσίνα.»
Το οινοποιείο Κεχρής μόλις 8 χλμ. από το κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι επισκέψιμο. Βρίσκεται σε μια βιομηχανική περιοχή, και δεν υπάρχουν αμπελώνες τριγύρω. Όταν χτίστηκε το οινοποιείο, η εγγύτητα του οινοποιείου και η εύκολη πρόσβαση στην πόλη είχαν βαρύνουσα σημασία, έτσι το οινοποιείο Κεχρής αποτελεί σήμερα μέρος της πόλης. Αν βρεθείτε στη Θεσσαλονίκη, η επίσκεψη στο οινοποιείο Κεχρής αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία να δοκιμάσετε διαφορετικές Ρετσίνες -και όχι μόνο- σε ένα πολύ όμορφο κτίριο με μια πολύ ζεστή και φιλόξενη αίθουσα γευσιγνωσίας. Θα έχετε την ευκαιρία να γευτείτε ένα αρχαίο προϊόν, σε μια σύγχρονη εκδοχή… από τους πλέον ειδικούς της ρετσίνας!
